Kafamda ne yazacağımı netleştiremedim bir türlü. Daha başından daldan dala atlayacağım belli oldu sanki.
Uyku sorunumuz düzeldi sonunda. Umarım tekrar bozulmaz. Ama anladığım bir şey var Nilsu eline geçen her fırsatı kullanıyor bize karşı. Sadece iki gecede çözüldü hem de. Uyandığında onu kucağıma almayacağını görüp anlaması bu kadarcık sürdü işte ve birden bire saat başı uyanmaları ortadan kaldırdı. Bu iki gece boyunca ben yine uyumadan her uyanışında başucunda bekledim. Ama kucağıma alıp sallamadım. Bunu yapmayacağımı anlattım ona. Ve aslında ikinci geceye bile kalmadı demek daha doğru olur. Mucize bir şekilde ortadan kalktı gece uyanmaları. Sabahları daha mutlu, daha neşeli kalkmaya başladı doğal olarak. Ve tabii ben de…
Yeni eve alışamamasından çok korkuyordum ama hiçbir sorun yaşamadık bu konuda. Taşınır taşınmaz önce onun odasını alıştığı düzende yerleştirdim. Hiçbir yabancılık çekmedi.
Tam bir sokak çocuğu oldu diyebilirim. Hala dışarıdan eve girmek büyük bir sorun. O kadar ağlayıp, bağırıyor ki kapıdan girerken, sanırım tüm komşularımıza rezil oluyoruz. Bir sorun da salıncaktan indirmek. Bütün gün sallanabilir parkta. Balkon için salıncak bile aldık ama nedense aynı ilgiyi göremedi bizim bücürden. Çok yakınımızda bir park olması hem bana, hem Nilsu’ya yaradı. Akşam eve gelir gelmez birlikte parka gidiyoruz. Bu aralar çakıl, kumla birlikte kova, kürek ikilisi de çok revaçta.
Dün itibarıyla 13 aylık oldu benim kızım. Yürümek bir yana nerdeyse koşuyor. Ama düşüşler hala çok kontrolsüz ve ben dibinden ayrılamıyorum bu yüzden. Belki gereksiz bir tedirginlik bilemiyorum ama ben anne olmama rağmen babasından daha rahat olduğumu söyleyebilirim bu konuda. Koşuyor diyorum nerdeyse ama hala yerden kalkmayı öğrenemedi bücür. Çok dalga geçiyoruz bu durumla tabii.
Bana düşkünlüğü son sürat devam ediyor. İş çıkışında babaannesine almaya gittiğimde sevinç çığlıkları atıyor. Gelmeme yakın kapıda hazır bekliyormuş nerdeyse. Sabahları arkamdan ağlama kısmı çok canımı acıtıyor ama. Sevgisini sürekli yüzümü okşayarak gösteriyor.
İstemediği bir şey olduğunda önce kafa sallıyor. Baskılar devam ederse tepinip, göbek atıyor olduğu yerde adeta. Sabahları günlük süte geçtik ve çok sevdi. Zaten devam maması ve süt ürünleri onun için vazgeçilmez bir şey. Yemek konusunda eskisi kadar iştahlı değil. Bu aralar nedense yumurtayı reddetmeye başladı. Sanırım bıktı.
Korktuğunda sarılmayı öğrendi. Eğer kucaktaysa boynumuza, yerdeyse bacaklarımıza. Sarılıp, kafasını bacaklarımızın arasına bir sokuşu var ki inanılmaz sevimli. Taşınma sırasındaki matkap çalışmaları bu açıdan çok eğlenceli oldu. Bazen kalabalıkta yanlış insanların bacaklarına tutunduğu da olabiliyor tabii. Kafasını kaldırıp annesi olmadığını anladığındaki yüz ifadesi çok komik. Ama asıl komik olan insanların yaşadığı şaşkınlık.
Daha bilinçli, daha inatçı, daha kişilikli, daha ısrarcı, daha huysuz ve daha sevimli. Hepsi bir arada nasıl oluyor demeyin, oluyor işte.
Nilsu’dan 1buçuk- 2 ay büyük bir bebek ve annesiyle tanıştık parkta. Takır takır konuşuyor resmen. Anne ve baba olarak biz de erken konuşmuşuz ama bizimkinde tık yok. Anne baba bile yok. Yani var da, yok gibi işte…
Bu arada bu konuda geç kalmış olabiliriz ama dün ilk defa market arabasına binip öyle alışveriş yaptık. Benim için çok kolay oldu, onun için de eğlenceli. Niye daha önce denemedim bilemiyorum.
Bütün günlük koşuşturma içinde dün Lost 5. sezonu tamamen kaçırdığımızı fark ettim. Yuh di mi? Hem de bu kadar zaman geçtikten sonra… İş çıkışı gidip tüm bölümlerin cd’sini aldım. Gece başladık izlemeye. Yalnız tek bölüm. Oysa Nilsu’dan önce Lost, Heroes gibi sevdiğimiz dizilerin gecede 4-5 bölümünü arka arkaya seyrettiğimiz olurdu. Şimdi izlenmesi için sırada bekleyen onlarca film var. Olsun gece yine de çok keyifliydi. Ve Nilsu da sabah… Üstelik çok da sevimli…
