Bloğa o kadar ama o kadar nadir giriyorum ki:( Bir de her girişimde inanılmaz bir suçluluk duygusuna kapılıyorum bu kadar ihmal ettiğim için. Her seferinde kendimce sözler veriyorum ama bir türlü beceremiyorum o sözleri gerçekleştirmeyi. Oysa ne kadar yazacak şey var birikmiş… Kimi zihnimin bir köşesinde hatırlanmayı bekleyen, kimi çoktan uçup gitmiş ne çok yaşanmışlık var. Mesela hiç bahsetme fırsatım olmadı süt dişlerimizden biri daha 5 yaş doğum gününden kısa bir süre önce sallanmaya başlayıp, 6 yaşın ilk haftalarında köfte yerken düştü. Aman ne bayram havası yaşandı küçük suratın tarafında. Bense endişelendim biraz “Neden bu kadar erken?” diye… Bizim zamanımızda 6 yaş dolduktan sonra başlardı süt dişleri dökülmeye… Ardından ikincisi sallanmaya başladı. Bu arada süt azılarımızdan ikisine dolgu yapıldı. Diş bakımına bu kadar özen göstermemize rağmen çürüklerimiz olmasına ayrıca canım sıkıldı. İkinci sallanan diş yan yatıp düşmeyince, bir de altından yeni diş sürmeye başlayınca onu da diş hekimimizin küçük desteğiyle çözdük. Böylece hayatımıza “diş perisi” kavramı da girmiş oldu. Diş hekiminin “Diş perisinden ne isteyeceksin” sorusuna bizimkinin cevabı pek ilginçti. Altın para isteyecekmiş. Altın parası olursa zaten istediği her şeyi alabilirmiş. Ah şu Keloğlan dizisi:)Tabii diş perisiyle pazarlıklarımız halen sonlanmış değil. O kadar inanıyor ve onunla o kadar yürekten konuşuyor ki… Bu yıl gündemimize giren konulardan biri de ölüm ve yaşlanmaydı. Her çocuk gibi anne babayı kaybetme korkusuna düştü. Ölümü biraz hallettik ama yaşlanma konusu üzerinde çalışıyoruz. Ara ara bu konuyu açıyor ve ne zaman yaşlanacağımızı soruyor. Daha zamanı olduğunu söylüyorum. Daha bu sabah okula bırakırken “Ben ünüfersiteye başlayınca mı siz yaşlanacaksınız” diye sordu. Ben “Evet” deyince “O zaman Allah’a dua edeyim de hep küçük kalayım. Böylece siz de yaşlanmazsınız” diyerek yine içimi eritti. Sahi okuldan da bahsetmedim hiç değil mi? Artık okullu olduk. Henüz ana sınıfı ama bildiğiniz okul işte… Kreşteki rahatlığımız kalmadı. Bana en çok dokunan ise sabah kalkış saatlerimizin çok erkene kayması oldu. Hatta bu kısım Nilsu’dan çok beni bozdu diyebilirim. Unutmadan not düşeyim. Bu arada sanırım ilk aşkımızı bulduk. Platonik takılıyoruz ama… Bundan bir iki ay önce serbest kıyafetin olduğu gün okuldan döndükten sonra bana son derece kederli bir ses tonu ve mimiklerle “Biliyor musun anne bugün Dağhan okula gelmedi. Oysa ben bu elbiseyi sırf onun için giymiştim” dedi. Sonra da hızla dökülmeye başladı. Saçlarının nasıl güzel olduğundan tutun da, sesinin ne kadar hoş olduğuna kadar. Günlerimiz Dağhan’a olan övgülerle geçti. Onunla evlenmek istediğini söyledi. Sonra bir gün yine aynı kederli ses tonuyla “Dağhan önce ben seçmiştim ama o Selin’i seçti” dedi. O bunu belki hiç hatırlamayacak ama benim içim yine de cız etti. Hayatı boyunca kim bilir ne çok hayal kırıklığı yaşayacak.
15 Ocak 2014 Çarşamba
13 Eylül 2013 Cuma
Nerde kaldı bu 5!
Bloğu uzunca süredir o kadar ihmal etmiş durumdayım ki artık ne söylenir, ne yazılır bilemiyorum… Biraz sıkıntılı günler geçirdik bu süreçte… Rabbim daha kötülerinden sakınsın… Hani insanın önce eli varmaz bir şeyler yazmaya, sonra da toparlayamaz o kadar aradan sonra bir türlü ya; işte öyle bir şey bu sanırım… En kötüsü ha bugün, ha yarın derken kızımın 5. yaş gününe ait bir çift söz edememiş olmak. İlk defa bu sene evde ya da parti evinde bir organizasyon düzenlemedik… İçimden gelmedi açıkçası… Kreşte mütevazı bir kutlama yaptık ve tabii sonrasında kendi aramızda… Zaten ateşli, gözleri çakmak çakmak girdi yeni yaşına küçük surat. Pek hali olmasa da yine de mutluydu o. Günler öncesinden siparişini verdiği pastasını görünce o çakmak çakmak gözler kocaman oldu. Haliyle pek kısa sürdü kutlamamız. Çok zaman geçti aradan Mayıs’tan bu yana biliyorum ama eksik kalsın istemedim o güne ait detaylar. Hatta bir sonraki doğum günü için bile planlar yapılmaya başlandı. İnşallah kuzum, daha nice nicelerini kutlarız birlikte… Sağlıkla, mutlulukla… Hep söylediğimiz gibi hayat hep anne ve babacığının gözleriyle baksın sana…
22 Mart 2013 Cuma
Benim karelerim
Bir önceki post için Sermin'den gelen uyarı iyi oldu. Çok ara vermiştim gerçekten. Uyandırıldığımız için memnunuz postun isminin tam aksine:)
Aslında uzun zaman oldu ama ben hiç bahsetmedim... İşte "Bilen biliyor nasıl olsa" diyerek aylar geçti böyle. Ben kendimi pazarlamada pek iyi değilimdir zaten. Ama artık ilan etmişken "Hem sizi, hem desteklerinizi bekliyoruz" diyelim:)
Nerde kalmıştık? Sizin hikayeleriniz, benim karelerim...
31 Ocak 2013 Perşembe
Uyandırdığımız için özür dileriz
Bu üç ay içinde daha bir duruldu küçük cimcimem. Büyüdüğünü daha fazla hissettirmeye başladı. Sancılı geçen 4 yaş, sona doğru daha az krizli olmaya başladı. Ama dikkat edin "Bitti" demiyorum . Hala çabuk öfkelenen, çabuk hırçınlaşan bir kızım var benim. Sadece çabuk sakinleşiyor.
Bu aralar sıklıkla hüyalarını (rüya) anlatmaya başladı. Unutmuyor ilginç bir şekilde. Sabah bana anlattıysa, akşam babasına anlatıyor aynı kelimelerle.
İki ay önce öğretmenine söz verdiğini söyleyerek, uyurken bizi odasından çıkarmaya başladı. Artık büyümüş ve tek başına uyuyacakmış. Aslında geçtiğimiz yazın başında da yavaş yavaş alıştırmaya başlamıştık ama araya tatil ve otel odalarının girmesiyle rafa kalkmıştı. Bu kez en kısa yoldan başladı ve sonuçlandı. Tabii sadece 10 gün kadar sürdü.
Baskı yapmıyorum hiç. Kitap okuyarak uyuyoruz şimdilerde. Ben veya babası yatağın ucuna oturup okuyoruz. Kitap bittiğinde uyumamış olsa da çıkmamızı istemiyor odadan. Kalıyoruz biz de. Nasıl olsa uyuyacak eninde sonunda kendi başına. Üstelik istediği zaman bunu kolaylıkla yapabileceğini de kanıtladı bize.
Uyku konusunu da küçük bir anektod ile noktalayım bari.
Bizim cüce gece su veya tuvalet için uyandığında asla kalkmaz yataktan. Genelde anne, nadir olarak baba diye seslenir. Bir akşam saat 21.30 gibi uyudu bizimki. Gece ilerleyen saatlerde biz salonda gülmekten yarılırcasına "Bir Kadın Bir Erkek"i izliyoruz. Birden salonun kapısında küçük bir karartı belirdi. Bir eliyle gözlerini ovuşturuyor, diğer eli havada bize söyleniyor: "Bu ne gürültü yahu, uyuyamadım sizin yüzünüzden!"
Manzara karşısında şaşkınlığım bir yana, içimi kaplayan güzelliklerin tarifi imkansız.
Uykusu açılmasın diye hızla kalkıp yerimden, kucakladım. "Hayatım çok özür dileriz uyandırdığımız için. Hadi gel, yatalım hemen" dedim. "Çişin var mı" diye sordum. "Önce biraz su içsem iyi olacak" dedi. Suyunu içer içmez de, 30 saniye içinde derin bir uykuya daldı. Bense yüzüme yerleyen gülümsemeyle uzun uzun seyrettim onu. Ve uzun uzun dua ettim...
7 Kasım 2012 Çarşamba
Dil "havuç" kadar
;
Yazın başında bir gelinlik aldırdı zorla babannesine. Her gün kreş dönüşü üşenmeden giyip, aynanı karşısında kendini seyretti. Öyle oyun oynadı, boyama yaptı, çizgi film izledi. Sonra "Ben ne zaman evleneceğim" soruları gelmeye başladı. Büyüdüğünde evleneceğini söylediğimizde "ben hiç büyümüyorum. Büyüyüp, bir an önce evlenmek istiyorum. Ben gerçek bir gelin olmak istiyorum" diye arıza çıkardı ara ara. "Ama bir damat gerekiyor sana. Kiminle evleneceksin" diye sorduğumuzda cevap oldukça basitti. "E babamla!??" O tonlamanın içinde şöyle bir vurgu gizliydi. "Allah Allah. Sizinki de soru yani. Kiminle evleneceğim? Tabii ki babamla!"
Önce hayallerini yıkmak istemedik ama bir süre sonra gerçeklerle yüzleştirdik. Sonra damat olayı askıya alındı. Ama büyüyüp bir an evvel evlenme isteği bazen ciddi arızalar çıkarmasına sebep oldu. Evlendiğinde bizim yanımızdan ayrılacağını, başka bir evi olacağını öğrendiğinde vlenmekten vazgeçmedi, gözyaşları içinde damadı iç güvey olarak almamızı kabul ettirdi.
İki hafta önce okuldan eve dönerken, arabada bir çocuktan bahsetmeye başladı. Önce bir kız çocuk zannettim. Sonra erkek olduğunu anladım. Benim kızım 3 yaşından itibaren erkeklerle pek anlaşamadığı ve hep kız arkadaşları tercih ettiği, hatta kimi zaman "Ben erkekleri sevmem, onlar saçımı çekiyor, canımı acıtıyor" dediği için şaşırdım. Tabii ki hemen irdelemeye başladım "Eyvah eyvah kızım elden mi gidiyor" kaygısıyla. Evet yanılmamıştım. Kızımın diğer erkek çocuklardan ayrı tuttuğu ve "Onu çok seviyorum" dediği biri vardı. Doruk! (Bu sırada yaptığım ajanlıklardan burda bahsetmek istemiyorum ama çocuğu gördüm, pek tatlı bir şey).
Geçen gün yine arabada "Anne Doruk'la biz evlenmek istiyoruz ama öğretmen siz evlenemezsiniz, siz arkadaşsınız, dedi" şeklinde bir cümleyle karşılaşınca şaşkına döndüm. Küçük hanım çaresiz bunu kabul etmiş, şimdi tek derdi kiminle evleneceği.
"Anne, babamla sen evlendiğin için onunla evlenemiyorum. Öğretmen Doruk'la da evlenemiyeceğimizi söyledi. Peki şimdi ben kiminle evleneceğim? Ben nasıl gelin olacağım"
Dündü, tarttı sonunda heyecanla "Bir fikir buldum" diye bağırdı.
"Şimdi ben evlenmeden Allah'a dua edeyim. Bir bebeğim olsun. Erkek bebek doğuruyum. Sonra onu büyütüyüm, o benim damadım olsun. Nasıl fikrim anne?"
O yavrum, güzel kuzum. Dilin bazen pabuç ya da senin deyiminle "havuç" gibi olsa da, hala ne kadar saf, ne kadar bebeksin.
Ben o sırada "Hey dur bakalım evlenmeden çocuk olmaz, ayrıca kendi çocuğunla evlenemezsin" demek istesem de aynadan baktım sana, sevdim, sevdim, sımsıkı sarılıp, içime soktum...
24 Eylül 2012 Pazartesi
Attık kendimizi mavilere
"Attık kendimizi mavilere" deyince sanmayın ki yeni attık. Eh geçti yine üzerinden 1 ay...
Günübirlik tekne gezintilerini saymazsak, bu bizim iki yıl önceki katamaran seyatimizden sonraki ilk deniz yolculuğu oldu. Sanırım son olmayacak. Bu kez daha daha büyüğüyle, daha uzaklara açıldık. Bir de yanımızda küçük bir paketle...
Nilsu ile ilgili tek kaygım pek ihtimal vermesem de deniz tutması gibi hoş olmayacak bir durumun yaşanmasıydı. Doktorumuzla görüşüp mecbur kaldığımızda kullanmak üzere bir şurup aldım. Daha doğrusu aldığımı sandım. Paketi açtığımda çocuklar için olanını değil, yetişkinler için olanını buldum. Ezcacıya sayıp, sövdüm... Ama tahmin ettiğim en ufak bir sıkıntı yaşamadık. Ben çocuk çok fazla olmaz diye düşünürken, sayısız akranıyla, hatta çok daha küçükleri ile karşılaştık gemimize bindiğimizde. Hatta bir tane kanka edinip, ailesiyle bizi bile kaynaştırdı Nilsu'cum...
Benim için çok keyifliydi. Hatta bu zamana kadan niye bunu yapmadığımı sorguladım. Hatta ve hatta gelecek seneye çok çok daha büyüğüyle, çok çok daha uzaklara bir yolculuğun bile planlarını yapmaya başladım.
Çocuk konusunda kendi adımıza hiç bir sorun yaşamadık. Yüzen bir otel gibiydi bizim için. Kamaramız da çok rahat ve güzeldi. Tek sıkıntımız yemekle ilgili oldu. İştahsızlık tavan yaptı yine. Pardon gemiden ayrılırken "Niye gidiyoruz? Ben eve gitmek istemiyorum!" krizini atlamayalım.
24 Ağustos 2012 Cuma
Kollukları attık
Bizim cücenin de çok ihtiyacı vardı bu tatile. Önce öğretmeni doğum nedeniyle ayrıldı. Ardından kankası tatile gitti. Bizimki duygusala bağladı tabii ki. Gitmek istemedi, sürekli beni istediğini tekrarladı, hassaslaştı. “Ama anne ben seni çok özlüyorum. Ya yine özlersem, ya seni yanımda istersem” cümleleri tekrarlandıkça tekrarlandı.
Çok maddeli bir anlaşma imzalayıp çıktık yola. Beni üzmeyecek, yemeklerini düzgün yiyecek, her şeye ağlamayacak falan filan… Birinci hafta babayı bıraktık, teyzeyi ve kuzeni aldık yanımıza. Bodrum sınırlarında Anneanne ve dede ile buluştuk.
Mümkün mü biri 4, biri 1 buçuk yaşında iki veletin bir araya gelip de sakin kalması. Gerçi hakkına yemeyeyim sahilde olduğumuz süreler en harika olanlarıydı. İki tane su kuşu, bütün gün gıkları çıkmadan yüzdüler, kumlarla oynadılar. Bu yıl bir ilgi gerçekleştirip öğle uykularımızı da plajda gerçekleştirdik. Böylece biz de dört duvar arasına sıkışmadan o saatleri değerlendirebildik. Akşamları dans ettik, gösterilere katıldık yine her zamanki gibi.
En önemli gelişme ise miniğimin yüzmeyi öğrenmiş olması oldu. Kollukları attık... Geçen sene diptin yüzmeyi öğrenmişti zaten... Ardından da sırt üstü yatıp dinlenmeyi.... Görseniz o kadar komik mi. O baş iyice kaldılıyor, tekniği adlandıramıyorum bile.
Döneli 15 gün oldu. Bu arada bayram nedeniyle iki günlüğüne Eskişehir’e gittik. Yarın sabah da 5 günlük başka bir gezimiz var. Leyleği havada gördük sanırım. Onun detayları bir sonraki posta artık.
Bu arada Nilsu zıvanadan çıkmış durumda. Gerçekten çok hırçın, çok mızmız… Dönüşte bir uzmandan yardım almayı bile düşündüm. Tatil yazısının böyle bitmesi biraz garip oldu ama böyleyken böyle işte…
22 Ağustos 2012 Çarşamba
Küçük kaçamaklar
En son 1 ay gecikmeli olarak doğum günü partisi yazmıştım. Üstünden artık çok geçti ama doğum gününün hemen ertesinde Kıbrıs’a gittik. Çok güzel geçti 4-5 günlük kısa tatilimiz. Hani 4 yaş mucizesinden bahsediyorlar ya, gerçekten doğru olduğunu düşündürdü bana bu tatil. Bir süredir Kıbrıs’ta yaşayan yakın arkadaşlarımız var. Otele bağlı kalmayı düşünmediğimiz için, öyle büyük tatil köylerini değil, küçük bir oteli tercih ettik. Zaten kaldığımız yere de yatmadan yatmaya uğradık. 6 yetişkin, 3 çocuk şeklinde son derece keyifli bir kaçamak oldu bizim için. Ara ara bize arkadaşlarımızın arkadaşları eklenince 8 yetişkin, 4 çocuğa çıktı sayımız. Yedik, içtik, gezdik, denize girdik… Çocukları gece, arkadaşımızın bakıcısına bırakıp dışarı bile çıktık. Kıbrıs’ta geceleri ne yapılırsa onu yaptık:)
Birkaç hafta sonra bu kez de Nilsu’dan biraz küçük bir kızları olan yakın arkadaşlarımızla bu kez Amasra’ya bir hafta sonu kaçamağı yaptık. Gerçekten çok keyifli ve dolu dolu geçen bir iki gün oldu. Şansımızdan hava çok güzeldi ve çocuklar denizin tadını çıkarabildi. Biz de balık ve deniz ürünlerinin, keyifli sofraların… Yine gördüm ki Nilsu’ya bir arkadaş varsa, minimum sorunla geçiyor günlerimiz. Uykusunu, yemesini çok sorun haline getirmeyip, akışına bıraktığınızda her şey çok daha rahat oluyor.
Ana tatilin ayrıntılarını bir sonraki posta bırakayım en iyisi. Bu arada unutmamak adına birkaç diyalog. Bunların üzerinden de birkaç ay geçti aslında ama idare edeceğiz artık.
- Baba bak ne yapıyorum.
- Hmmm aferin sana.(Önemli bir haber seyreden baba, kafasını bile çevirmedin söylemiştir bunları)
- Babacım sen başka tarafa bakarken de mi görebiliyorsun?
- !!!?
- Nilsu’cum artık oyuncaklarını ayırıp, bir kısmını ihtiyacı olan çocuklara vermemiz gerek.
- Hayır olmaz anne! Ben oyuncaklarımı vermek istemiyorum.
- Ama tatlım çok fazla oyuncağımız var ve artık odana sığmıyor. Oynamadıklarımızı başka çocuklara verirsek onları da mutlu ederiz.
- Ama anne ben hepsiyle oynuyorum ve hepsini seviyorum.
- Bak hayatım oyuncaklarının bir kısmını verirsek yeni oyuncaklar için de yer açılmış olur hem.
- Hayır dedim ya anne. İstemiyorum. Niye başkalarına veriyorsun oyuncaklarımı? Mesal şimdi ben seni başkalarına versem üzülmez misin?
- Nilsu’cum, siz anneyle gidedurun, ben bir markete uğrayıp geliyorum arkanızdan.
- Tamam eyvallah.
- Dur bakalım Nilsu, bakalım bunu yapabilecek miyiz?
- Tam isabet anne, onikiden vurdun.
- !!???
- Anne ben adımı değiştirdim. Artık Nilsu deme bana.
- Öyle mi? Peki ne diyeceğiz bundan sonra sana?
- Sarışın uçan melek.
- Hmmm (Aslında “Ben de oturan boğa” demek istedim ama ağzımdan sadece bu çıkabildi. )
Bu son zamanların en favori lafları de beren aşısı (verem aşısı oluyor kendileri) ile Karagöz ve Havicat:) “Vi” yi uzatarak söyleyeceksiniz ama:)
29 Haziran 2012 Cuma
Fotoğraf meraklıları bunu kaçırmasın
Sevgili fotoğrafsever dostlar, bence bu fırsatı kaçırmayın.
Fotografium Nikon D3200 Profesyonel Fotoğraf Makinesi Hediye Ediyor. Siz de katılın Nikon D3200, Lowepro Çanta (DSLR Video Fastpack 250 AW Sırt Çantası) ve Slik Tripod (Slik 500DX Tripod) kazanma şansı elde edin.
http://goo.gl/ciXjD?ref=3296 adresini ziyaret ederek detaylı bilgi alabilirsiniz.
Fotografium Nikon D3200 Profesyonel Fotoğraf Makinesi Hediye Ediyor. Siz de katılın Nikon D3200, Lowepro Çanta (DSLR Video Fastpack 250 AW Sırt Çantası) ve Slik Tripod (Slik 500DX Tripod) kazanma şansı elde edin.
http://goo.gl/ciXjD?ref=3296 adresini ziyaret ederek detaylı bilgi alabilirsiniz.
27 Haziran 2012 Çarşamba
Parti marti bahane

İnsan kızının doğum günü fotoları 1 ayı geçkin bir sürede yayınlar mı? O kadar uzak kalmışım işte. Sakın kimse kendisine ilgisizi olduğumu düşünmesin. Ben bloğuma ilgisisizim asıl. Eminim bu süre içinde kaçırdığım çok şey oldu.
Birincisi gerçekten çok yoğunum, ikincisi anladım ki aynı anda birden fazla sosyal medya mecrasını idare edemiyorum ben.
Herneyse, bir doğum günü partisini daha atlattık kazasız, belasız. Her seferinde bu son diyorum ama bu gerçekten son. En azından daha az yorulacağım bir kutlama olacak. Parti evi de olsa pastasıydı, böreğiydi, mezesiydi derken kafayı yiyorum.
Nilsu'dan ve partiden bir kaç not düşeyim ben en iyisi... Nilsu üç öncesinden benim doğumgünüm ne zaman olacak diye sormaya başlamıştı zaten. Bu süreyi geçirmek pek kolay olmadı.
Üç ayrı kutlama ayarladık. Biri aile ve yakınlarla, biri kreşte ve biri de arkadaşlarımızla. Kreşteki ve arkadaşlarla olan parti için küçük hanım aylar öncesinden pasta siparişini verdi. Prensesli pasta olacak diye. Benim bu tür pastalardan haberim yoktu, kendisi bana ayrıntılarıyla anlattı. Sanırım kreşteki diğer çocukların partilerinde görmüş benzerlerini. Elbisesini de 2 ay öncesinden kendi seçti. Satıcı kızın elinde görüp "Anne nolur bana bunu al, doğum günümde bu elbiseyi giymek istiyorum" diye zırıl zırıl ağladı resmen. Oysa ben tütülü bir takım filan düşünüyordum.
Kreşteki partiye dışarıdan yalnızca anne- baba katılabiliyor. Türlü türlü oyunlar oynadık. Babasıyla ben hep yenilen taraftık tabii. Bir ara babasının yerlerde yattığını bile söyleyebilirim. Yani anlayacağınız biraz madara ettiler bizi bu bücür ve arkadaşları.
Arkadaş partisi pek hareketliydi. Onlar oynarken, biz yedik, içtik, sohbet ettik. Büyümüş olmaları gerçekten güzel bu anlamda. Aral'dan ilk çiçeğini aldı sanırım. Davetli çocuklar için aldığımız kitapları birer birer kendi dağıttı. Bu arada bir takım krizler yaşanmadı değil. Bir alana bir daha vermem krizi, önce ona değil buna vereceğim krizi filan. Buna en çok içerleyen de Kutluay oldu tabii. Bol bol koştular, gönüllerince dans ettiler, palyaçoyu iplemediler. Pastaya bayıldı ama tadına bile bakmadı.
Partinin sonunda ise yine bize verilen süreyi fazlasıyla aştığımız için bir anlamda kovulduk.
Dip: Uzun zamandan sonra bu ilk önden fotosu Nilsu'nun. Doğumgünü hatırına... Bu arada foto sevgili Başak'tan:)
24 Mayıs 2012 Perşembe
Nilsuluhayat:)
- Önce biz babanla evlendik. Bir süre evimizde ikimiz yaşadık. Ama sonra sıkıldık. Bir bebeğimiz olmasını istedik. Dua ettik bir bebeğimiz olsun diye. Aaaa bir baktım karnımda bir bebek var. Sonra o bebek büyüdü büyüdü karnımda, kocaman oldu. O kocaman olunca göbüşüm de kocaman oldu. Babanla ben o göbüşü sevdik hep.Biz bebeğimiz kız mı olacak, erkek mi olacak bilmiyorduk. Doktor bize dedi ki “Bu bebek bir kız”. Biz de hemen kızımız için bir isim bulmaya çalıştık. Düşündük, düşündük, arkadaşlarımıza, yakınlarımıza sorduk ve en sonunda çok ama çok güzel bir isim bulduk.
- Ben biliyorum hangi ismi bulduğunuzu.
- Öyle mi? Neymiş bakalım?
- Pamuk Prenses!
- Hayır, çok daha güzel bir isim.
- Hmmm… Ne peki?
- Nilsu!
- Nilsu mu? O da mı Nilsu’ymuş.
- Hayır, o sensin. Benim küçük, tatlı Nilsum.
Ve hikâye devam eder böyle… Küçük kuzu mest olmuş bir şekilde dinler, dinler, yeniden dinler… Doğumunu, nasıl bir bebek olduğunu… Öyle ya bugünlerde doğum günü telaşı sarmış durumda… Hem nasıl doğduğunu anlattırıyor, hem 4 yaşın gururunu yaşıyor.
Tam 4 yıl önce, bugün bu saatte aldın ilk nefesini... Sen hayata, ben de seninle birlikte yepyeni bir hayata başladım... Nilsuluhayat... Bu kez duygusal bir şeyler yazma niyetinde değilim. Sadece bir gün bu hikâyeyi dinlemekten vazgeçtiğinde, unutulmaması adına not almak istedim.
İyi ki doğdun bebeğim, iyi ki benim oldun… İyi ki bana anneliği tattırdın… Hep mutlu ol… Hayat hep güzel gözlerle baksın sana… Tıpkı benim baktığım gibi…
Ha bu arada annesi gibi uğur böceği düşükünü kızım... O kırmızı böcükler sana hep uğur getirsin e mi?
2 Mayıs 2012 Çarşamba
Jübile
;


Anladım ki aynı anda farklı sosyal medya mecralarında yer alamıyorum. Birini halletsem, diğeri ihmal ediliyor. Ama nolursa olsun en değerlisi burası... Bazen ağır aksak gitse de niyetim Nilsu epeyce büyüyünceye kadar devam etmek.
Geçtiğimiz haftalar sancılı bir dönemden geçtik. Küçük hanım ve benim aramda yaşanan, bazen babayı da dahil ettiğimiz gerginlikler... İyi ki o günlerde yazmamışım. Eminim şimdiki gibi güle oynaya söz etmeyecektim. Gerçekten zıvanadan çıkmış durumdaydı cüce. O çok sakin babamız bile sakin kalmakta zorlandı. Çok yoğun ve stresli bir dönemime geldiği için ben hepten zorlandım. Zaten özde gergin bir insanım, düşünün sınırların ne kadar zorlanmış olabileceğini.
Böyle zamanların ardıdan şöyle geriye bakıp bir durum değerlendirmesi yaptığımda, benim yaşadığım gerginliğin durumu daha da zorlaştırdığını farkediyorum. Ben gerildikçe, o daha fazla zorluyor çünkü. Sonuç olarak o zorladıkça ben daha çok geriliyorum ve bir kısır döngünün içinde buluyorum kendimi. Üstüne bir de sonsuz bir suçluluk, sorgulama:(((
Artık herkes biliyor zor bir çocuk oldu Nilsu hep. Baskın bir karakteri var. Kızınca çok arsız ve inatçı olabiliyor. Benim de baskın bir karakterim var. Haliyle birin geri adım atması gerekiyor. Maalesef genelde bu ben oluyorum. Ergenlikte yaşayacağımız çatışmayı hayal bile edemiyorum.
Umarım bu küçük cimcimemin 3 yaş krizine ait jübilesi olmuştur. Dört yaş anneleri az kaldı aranıza katılmaya. 4 yaş krizi diye bir kavram yok değil mi?
Etiketler:
bazı bazı,
biz ikimiz,
küçük cimcimeden haberler
29 Mart 2012 Perşembe
Bir sene deyip geçme
Bu aralar okul olayına konsantre olmuş durumdayım. Malum 2008'lilerin durumu biraz karışık. "Okula başlama yaşı ne olacak, nasıl bir okul seçilecek, özel mi yoksa devlet mi?" sorularıyla boğuşuyorum. Bildiğim bir şey var ki, okula başlama yaşı 60 aya indirilse bile bile ben eski siteme göre hareket edeceğim. Bu durumda başladığında 75-76 aylık olacak.
Daha o kadar küçük ki, onu oyun çağında okula mahkum etmek çok büyük haksızlık gibi geliyor. Kim yemeğini kontrol edecek? Kim tuvalete giderken ona eşlik edecek? Servise nasıl binecek? Kendinden büyük çocuklarla bir bahçede oynarken kim onu koruyacak?
"Bir sene için mi ?"diyebilir bazıları... Bir sene çok uzun bir zamandır, bir senede çok şeyler değişir... Benim için o bir sene çok ama çok değerli.
22 Mart 2012 Perşembe
Dur bakalım!
Soframızdaki tehlikeden ne kadar haberdarsınız? Ne kadar büyük tehdit altında olduğunuzun farkında mısınız? Ben farkındayım ve kendi adıma "Dur!" diyorum... Kendim için, alime için ve en çok kızım için... Bence siz de "Dur" demelisiniz... Tıkla ve üstüne düşeni yap. Bu kez yemezler!
www.yemezler.org/?ref=209916
www.yemezler.org/?ref=209916
16 Mart 2012 Cuma
Ayrılık vakti
Kendisini çok severdim... Çok yakın olduk... Hep yanıbaşımda olsun istedim... Yokluğunda hep onu aradım... "Ah yanımda olsa" diye geçirdim aklımdan... Güzel bir ikili olduk biz... Güzel işler çıkardık ortaya... Güzel sözler işittik bazen... Ama şimdi ayrılma zamanı geldi... Dedim ya "Çok severdim" diye... Vefasızlık değil benimki... Sadece yeni bir yol arkadaşına ihtiyacım var...
Ama derseniz benim de var, o zaman durmayın iletişime geçin benimle... Evet fotoğraf makinamı satıyorum... Canon 450d + 18-55 lens... Hala yepyeni, tertemiz... Eğer düşünüyorsanız benimle mail adresimden iletişime geçebilirsiniz.
Ama derseniz benim de var, o zaman durmayın iletişime geçin benimle... Evet fotoğraf makinamı satıyorum... Canon 450d + 18-55 lens... Hala yepyeni, tertemiz... Eğer düşünüyorsanız benimle mail adresimden iletişime geçebilirsiniz.
Bu kare de eski günlerimiz anısına gelsin:)
27 Şubat 2012 Pazartesi
Bellek dedikleri
Çocuklardaki hafıza beni dehşete düşürüyor bazen. Nasıl müthiş bir şey şu bellek denen şey. Daha önce bahsetmiştim yolları nasıl tanıdığını. Yön bulma konusunda oldukça zayıf olan annesine rağmen bu konuda çok başarılı. Irmaklar’ın yolu, teyzenin yolu, hastanenin yolu, filanca parti evinin yolu… Bu aralar sıkça yaşıyoruz. Ansızın 4 ay önce yaptığımız bir şeyden bahsediyor ya da 6 ay önce gittiğimiz bir yeri anlatıyor. Dün arabada son noktayı koydu; geçen yaz Ağustos’ta gittiğimiz otelin içinden sular akan merdivenlerini hatırlayarak. Şubat ayının sonundayız yahu… Geçen zaman içinde hiç konusu açılmamıştı oysa. Birkaç gün önce de radyoda Zakkum’un “Anason kokarken sofralar” adlı şarkısı çalıyordu. Arabadan indiğimizde onu mırıldanıyordu.
Bu bana ne kadar dikkatli olmak gerektiğini hatırlatıyor sürekli. Küçücük beyinleri sürekli kayıt altında. İyi, kötü ayırt etmeden her şeyi topluyor. Toplaması bir yana, bir de bunu saklıyor.
Umarım benle, bizle ilgili hep güzel anılar biriktirmiştir…
Bu bana ne kadar dikkatli olmak gerektiğini hatırlatıyor sürekli. Küçücük beyinleri sürekli kayıt altında. İyi, kötü ayırt etmeden her şeyi topluyor. Toplaması bir yana, bir de bunu saklıyor.
Umarım benle, bizle ilgili hep güzel anılar biriktirmiştir…
Karı ve kışı geride bıraktığımızı umarak...
2 Şubat 2012 Perşembe
Kıpırdak
Kreşten eve dönerken arabada bir çırpıda sıraladı... Neredeyse nefes almadan... Daha önce hiç olmamıştı böyle bir isteği.
"Annecim evimize bi kedi ya da köpek alalım mı? Ama köpeği daha çok seviyorum ben. Ama gerçek olsun anne. Yani kıpırdasın. Sadece kulağı ve kuruğu kıpırdamasın, her yeri kıpırdasın. Gerçek olunca öyle olur. Ben onu seveyim, okşayım. Ama beni ısırmasın. Eğer benim olursa ısırmaz di mi anne? Hep korur beni di mi? Alalım mı anne kıpırdayan bi köpek? Ben onunla yatarım hep. Yanımda yatar. Ama sen yatma anne yanımıza. Üçümüz siymayız yatağa. Olabiler mi anne?"
Bilmem olabiler mi? Acaba bir köpek alsak sen bensiz uyuyabiler misin?
30 Ocak 2012 Pazartesi
Sükürge
O bahçeden içeri girdiğimde yanıma fotoğraf makinemi almadığım için çok pişman olmuştum... Bu kareyi buldum cep telefonumda. Onca aydır bir köşede bulmamı bekliyormuş... Çok iyi değil elbet ama mutlu oldum çocuk gibi...Pek favori bir şarkımız var şu aralar... Bizim bile dilimize dolandı...
Atkı nerde? Atkı burda.
Sükürge nerde? Sükürge burda.
Atkıyı sar boynuna,
Sükürgeyi tak koluna.
Sükürge anladığınız üzere süpürge oluyor. Herkesi sıkı sıkı tembihledim. Kimse hiç bir şekilde düzeltmeyecek. Uzmanlar bana kızsın istediği kadar. Ben elimde kalan üç beş kelimenin tadını çıkaracağım gittiği yere kadar.
Bu arada geçen Ilgaz şarkısını söylüyordum. Kapmış tabii hemen. Evin içinde bozuk plak gibi dolanıyor. Sanki bana biraz farklı gibi geldi ama son kararı siz verin istedim.
"Ilgaz Anadolu'nun sen yedi cücesin"
Tamam yüce olmuş cüce ama yedi nereden çıktı?
13 Ocak 2012 Cuma
Keşif
İşte yeni bir anne bebek bloğu... Tamam çok yeni değil belki ama yine de taze sayılır... Kendisi benim canımın yarısı ve minik yavrusuna ait... Tık
Hey bu çöplükte çok şey var... Eğer moda, makyaj ve kozmetik sizin de ilginizi çekiyorsa bir göz atmanızı öneririm. Siz de kısa sürede çöplük sevenlerden olabilirsiniz. Tık
Partiye dair her şey... Güzel fikirler, güzel işler... Her şeyin kusursuz olmasını istediğiniz bir günde sihirli bir dokunuş gibi gelecek burası. Tık
Veeeee son olarak benim sevgili küçük yeni bloğum... Benden naçizane kareler... Tık
Dip: Çok reklam koktu bu post. Bari kızımın bloğunda ona ait bir şey olsun. Fotoğraf o sebeple:)
1 Ocak 2012 Pazar
Ortaya karışık
Kötülüklerin mafff olduğu, güzelliklerin mahur yaprakları gibi sizi kat kat sardığı, güvencinlerin barış getirdiği, dileklerinizin zet uçağı gibi hızlı gerçekleştiği ve lokomalitin ardındaki vagonlar gibi birbirini takip ettiği, hiç kafanızın buruşmadığı, en büyük acıların parnak kadar kaldığı, mutlulukla ekitetlenmiş, kaldırmanın üzerinde mışıl mışıl parlayan ağaç gibi pırıl parlak bir yıl diliyorum...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)




