Delilik

Hani hala ayakta sallanan koca bir bebek ya bizimki… Hani gece boyunca defalarca uyanıp, kendi kendine uyumayı reddediyor ya… Hani her seferinde, gözlerimden uyku akarak, yatırıyorum ya bacaklarıma… Ve bileklerim çok daha çabuk yorulduğu için yastık dizlerimin üstünde oluyor ya… İşte o anlarda uykuyla uyanıklık arasında ama büyük bir keyifle ayaklarını göğsüme dayıyor… O küçük patileri eğilip öpüyorum defalarca… Sanırım sadece o anlar uykusuzluğa meydan okuyacak gücü verebiliyor bana… Her zaman değil tabii…

Ve itiraf ediyorum, bazen ekşi ekşi koksa da dünyanın en pahalı parfümünden daha fazla haz yaşatıyor bana o ayaklar…

Delilik dedikleri bu olsa gerek… Ya da annelik…

Acaba?

Diyorum ki bundan daha fazlası olamaz... Bir varlığı daha fazla sevmem mümkün değil... Ama her gün, her yeni gün içimdeki sevgi de kat kat artıyor... Ve yine diyorum ki yüreğim kaldıramaz daha çoğunu... Bu kadarcığı bile coşup taşmasına kafi... Ama biliyorum galiba... Bu böyle sürüp gidecek... Kendime, küçücük bir yüreğin ne kadar büyüyebilceğine şaşırıp durmaya devam edeceğim... Annelik dedikleri bu olsa gerek...

Ama merak ediyorum yine de... Acaba bunun bir sonu var mı?

Zor

Annelik demek sürekli bir vicdan hesaplaşmasına girmek demek mi... Belki de... Acımasız düşünceler eşliğinde anneliğini sorgularken, gel-gitler arasında yalpalamak mı? Muhtemel... Yani benim için... Peki daha iyi anne olabilmenin bir ölçütü var mı? Ya da beni, beynimi kemiren bu düşüncelerden kurtaracak biri?

Anneyim ben

Gündüzleri yoğunluktan geceleri yorgunluktan tamam biraz da tembellikten yazamadım epeydir bir şey. Bugün okuduğum bir yazı beni kendime getirdi belki de... Bir annenin, annelik hikayesi... Sürekli izlediğin yaşamların gerisinde neler saklı olduğunu, bir bebeğe sahip olma özlemiyle yanıp tutuşmanın nasıl bir şey olduğunu anladım... Bir rüyanın nasıl gerçeğe dönüştüğünü gördüm... Ve mucizelerin hayatımızı nasıl değiştirdiğini hatırladım... O anne yüreği dokundu işte, taaa içimde bir yerlere, sen geldiğinden beri hiç gitmeyen, sol yanında çöreklenen o duyguya...

Sonra dedim ki kendi kendime ben ne kadar şanslıyım... Sen hiç bekletmeden geldin bize... Çok istediğim bir zamanda hiç naz yapmadan... İçinde başka mucizeler yoktu belki senin geliş öykünün, ama sen tek başına bile bir mucize oldun benim için... Teşekkürler geldiğin için, teşekkürler varlığın için, bana dünyanın en güzel duygusunu tattırdığın için, ruhumu yenilediğin için... Ve teşekkürler şimdiden, dudaklarının arasından çıkacak o müthiş kelime için... Anneyim ben işte... Anne...

Uyurken daha bir masum

Bu nasıl bir duygu ya? Bazen kendime inanamıyorum...

Gözünden uyku akarken bile odasına girip yatağının başında dakikalarca onu seyretmek, nefesini dinlemek, çıkardığı seslere sessizce gülmek... Sonu bir türlü gelemeyen dualar etmek, bir varlık için dilenebilecek en güzel şeyleri dilemek... Allah'a emanet edip odadan çıkarken usulca, bir kez daha dönmek, üstü açılmış mı diye tekrar bakmak... Binlerce kez şükretmek... Ve bütün bunları hiç bıkmadan her gün yinelemek...

Merak ediyorum nereye kadar devam edecek bu? Ama uyurken o kadar masum ki:)

Hayatın anlamı

Annelik demek hayatın anlamını minik bir varlıkta keşfetmek demek...