24 Eylül 2012 Pazartesi

Attık kendimizi mavilere
















"Attık kendimizi mavilere" deyince sanmayın ki yeni attık. Eh geçti yine üzerinden 1 ay...

Günübirlik tekne gezintilerini saymazsak, bu bizim iki yıl önceki katamaran seyatimizden sonraki ilk deniz yolculuğu oldu. Sanırım son olmayacak. Bu kez daha daha büyüğüyle, daha uzaklara açıldık. Bir de yanımızda küçük bir paketle...

Nilsu ile ilgili tek kaygım pek ihtimal vermesem de deniz tutması gibi hoş olmayacak bir durumun yaşanmasıydı. Doktorumuzla görüşüp mecbur kaldığımızda kullanmak üzere bir şurup aldım. Daha doğrusu aldığımı sandım. Paketi açtığımda çocuklar için olanını değil, yetişkinler için olanını buldum. Ezcacıya sayıp, sövdüm... Ama tahmin ettiğim en ufak bir sıkıntı yaşamadık. Ben çocuk çok fazla olmaz diye düşünürken, sayısız akranıyla, hatta çok daha küçükleri ile karşılaştık gemimize bindiğimizde. Hatta bir tane kanka edinip, ailesiyle bizi bile kaynaştırdı Nilsu'cum...

Benim için çok keyifliydi. Hatta bu zamana kadan niye bunu yapmadığımı sorguladım. Hatta ve hatta gelecek seneye çok çok daha büyüğüyle, çok çok daha uzaklara bir yolculuğun bile planlarını yapmaya başladım.
Çocuk konusunda kendi adımıza hiç bir sorun yaşamadık. Yüzen bir otel gibiydi bizim için. Kamaramız da çok rahat ve güzeldi. Tek sıkıntımız yemekle ilgili oldu. İştahsızlık tavan yaptı yine. Pardon gemiden ayrılırken "Niye gidiyoruz? Ben eve gitmek istemiyorum!" krizini atlamayalım.

24 Ağustos 2012 Cuma

Kollukları attık




Ve Bodrum Bodrum… Herkes bilir ne denli aşığı olduğumu. Her yıl nasıl iple çektiğimi… Küçük kaçamaklara rağmen çok ihtiyacım vardı bu tatile… İşlerin yoğunluğu, ofis gerginlikleri, üzerime yapışan sorumluluklar ve o sırada şehri kasıp kavuran sıcaklar öyle sıkmıştı ki, kelimenin tam anlamıyla gün saydım. Biliyordum tabii orada günlerin saymaya bile fırsat bulmadan gelip geçeceğini. Tabii çocuklu tatilin getireceği yorgunlukları…


Bizim cücenin de çok ihtiyacı vardı bu tatile. Önce öğretmeni doğum nedeniyle ayrıldı. Ardından kankası tatile gitti. Bizimki duygusala bağladı tabii ki. Gitmek istemedi, sürekli beni istediğini tekrarladı, hassaslaştı. “Ama anne ben seni çok özlüyorum. Ya yine özlersem, ya seni yanımda istersem” cümleleri tekrarlandıkça tekrarlandı.

Çok maddeli bir anlaşma imzalayıp çıktık yola. Beni üzmeyecek, yemeklerini düzgün yiyecek, her şeye ağlamayacak falan filan… Birinci hafta babayı bıraktık, teyzeyi ve kuzeni aldık yanımıza. Bodrum sınırlarında Anneanne ve dede ile buluştuk.

Mümkün mü biri 4, biri 1 buçuk yaşında iki veletin bir araya gelip de sakin kalması. Gerçi hakkına yemeyeyim sahilde olduğumuz süreler en harika olanlarıydı. İki tane su kuşu, bütün gün gıkları çıkmadan yüzdüler, kumlarla oynadılar. Bu yıl bir ilgi gerçekleştirip öğle uykularımızı da plajda gerçekleştirdik. Böylece biz de dört duvar arasına sıkışmadan o saatleri değerlendirebildik. Akşamları dans ettik, gösterilere katıldık yine her zamanki gibi.

İkinci hafta babakuş da geldi ve başka bir otele geçtik. Benim yüküm hafifledi derken, babaya kavuşmuş olmanın şımarıklığı ile mi bilmiyorum bizim aramızda sürekli didişmeler başladı. Bildiğiniz didişme ama. Yine de üç kişilik aile olduğumuzdan beri yaptığımız en dinlenmeli, en eğlenmeli tatildi. Hatta ben araya küçük çılgınlıklar bile sığdırdım.

En önemli gelişme ise miniğimin yüzmeyi öğrenmiş olması oldu. Kollukları attık... Geçen sene diptin yüzmeyi öğrenmişti zaten... Ardından da sırt üstü yatıp dinlenmeyi.... Görseniz o kadar komik mi. O baş iyice kaldılıyor, tekniği adlandıramıyorum bile.

Döneli 15 gün oldu. Bu arada bayram nedeniyle iki günlüğüne Eskişehir’e gittik. Yarın sabah da 5 günlük başka bir gezimiz var. Leyleği havada gördük sanırım. Onun detayları bir sonraki posta artık.

Bu arada Nilsu zıvanadan çıkmış durumda. Gerçekten çok hırçın, çok mızmız… Dönüşte bir uzmandan yardım almayı bile düşündüm. Tatil yazısının böyle bitmesi biraz garip oldu ama böyleyken böyle işte…

22 Ağustos 2012 Çarşamba

Küçük kaçamaklar







Yine o kadar uzun zaman oldu ki buralara uğramayalı. Garip bir suçluluk içerisindeyim. İnsan ipin ucunu bir kaçırınca toparlayamıyor kolay kolay. Aslında yazılacak ne çok şey var kim bilir? Ama pek çoğu atlanacak bir şekilde. Yazmadığım gibi kimseyi de okumadım bu süre içinde. Herkesle bağım kopmuş gibi. En iyisi parça parça yazmak sanırım.

En son 1 ay gecikmeli olarak doğum günü partisi yazmıştım. Üstünden artık çok geçti ama doğum gününün hemen ertesinde Kıbrıs’a gittik. Çok güzel geçti 4-5 günlük kısa tatilimiz. Hani 4 yaş mucizesinden bahsediyorlar ya, gerçekten doğru olduğunu düşündürdü bana bu tatil. Bir süredir Kıbrıs’ta yaşayan yakın arkadaşlarımız var. Otele bağlı kalmayı düşünmediğimiz için, öyle büyük tatil köylerini değil, küçük bir oteli tercih ettik. Zaten kaldığımız yere de yatmadan yatmaya uğradık. 6 yetişkin, 3 çocuk şeklinde son derece keyifli bir kaçamak oldu bizim için. Ara ara bize arkadaşlarımızın arkadaşları eklenince 8 yetişkin, 4 çocuğa çıktı sayımız. Yedik, içtik, gezdik, denize girdik… Çocukları gece, arkadaşımızın bakıcısına bırakıp dışarı bile çıktık. Kıbrıs’ta geceleri ne yapılırsa onu yaptık:)

Birkaç hafta sonra bu kez de Nilsu’dan biraz küçük bir kızları olan yakın arkadaşlarımızla bu kez Amasra’ya bir hafta sonu kaçamağı yaptık. Gerçekten çok keyifli ve dolu dolu geçen bir iki gün oldu. Şansımızdan hava çok güzeldi ve çocuklar denizin tadını çıkarabildi. Biz de balık ve deniz ürünlerinin, keyifli sofraların… Yine gördüm ki Nilsu’ya bir arkadaş varsa, minimum sorunla geçiyor günlerimiz. Uykusunu, yemesini çok sorun haline getirmeyip, akışına bıraktığınızda her şey çok daha rahat oluyor.

Ana tatilin ayrıntılarını bir sonraki posta bırakayım en iyisi. Bu arada unutmamak adına birkaç diyalog. Bunların üzerinden de birkaç ay geçti aslında ama idare edeceğiz artık.

- Baba bak ne yapıyorum.
- Hmmm aferin sana.(Önemli bir haber seyreden baba, kafasını bile çevirmedin söylemiştir bunları)
- Babacım sen başka tarafa bakarken de mi görebiliyorsun?
- !!!?

- Nilsu’cum artık oyuncaklarını ayırıp, bir kısmını ihtiyacı olan çocuklara vermemiz gerek.
- Hayır olmaz anne! Ben oyuncaklarımı vermek istemiyorum.
- Ama tatlım çok fazla oyuncağımız var ve artık odana sığmıyor. Oynamadıklarımızı başka çocuklara verirsek onları da mutlu ederiz.
- Ama anne ben hepsiyle oynuyorum ve hepsini seviyorum.
- Bak hayatım oyuncaklarının bir kısmını verirsek yeni oyuncaklar için de yer açılmış olur hem.
- Hayır dedim ya anne. İstemiyorum. Niye başkalarına veriyorsun oyuncaklarımı? Mesal şimdi ben seni başkalarına versem üzülmez misin?

- Nilsu’cum, siz anneyle gidedurun, ben bir markete uğrayıp geliyorum arkanızdan.
- Tamam eyvallah.

- Dur bakalım Nilsu, bakalım bunu yapabilecek miyiz?
- Tam isabet anne, onikiden vurdun.
- !!???

- Anne ben adımı değiştirdim. Artık Nilsu deme bana.
- Öyle mi? Peki ne diyeceğiz bundan sonra sana?
- Sarışın uçan melek.
- Hmmm (Aslında “Ben de oturan boğa” demek istedim ama ağzımdan sadece bu çıkabildi. )

Bu son zamanların en favori lafları de beren aşısı (verem aşısı oluyor kendileri) ile Karagöz ve Havicat:) “Vi” yi uzatarak söyleyeceksiniz ama:)

29 Haziran 2012 Cuma

Fotoğraf meraklıları bunu kaçırmasın

Sevgili fotoğrafsever dostlar, bence bu fırsatı kaçırmayın.

Fotografium Nikon D3200 Profesyonel Fotoğraf Makinesi Hediye Ediyor. Siz de katılın Nikon D3200, Lowepro Çanta (DSLR Video Fastpack 250 AW Sırt Çantası) ve Slik Tripod (Slik 500DX Tripod) kazanma şansı elde edin.


http://goo.gl/ciXjD?ref=3296 adresini ziyaret ederek detaylı bilgi alabilirsiniz.

27 Haziran 2012 Çarşamba

Parti marti bahane




İnsan kızının doğum günü fotoları 1 ayı geçkin bir sürede yayınlar mı? O kadar uzak kalmışım işte. Sakın kimse kendisine ilgisizi olduğumu düşünmesin. Ben bloğuma ilgisisizim asıl. Eminim bu süre içinde kaçırdığım çok şey oldu.

Birincisi gerçekten çok yoğunum, ikincisi anladım ki aynı anda birden fazla sosyal medya mecrasını idare edemiyorum ben.

Herneyse, bir doğum günü partisini daha atlattık kazasız, belasız. Her seferinde bu son diyorum ama bu gerçekten son. En azından daha az yorulacağım bir kutlama olacak. Parti evi de olsa pastasıydı, böreğiydi, mezesiydi derken kafayı yiyorum.

Nilsu'dan ve partiden bir kaç not düşeyim ben en iyisi... Nilsu üç öncesinden benim doğumgünüm ne zaman olacak diye sormaya başlamıştı zaten. Bu süreyi geçirmek pek kolay olmadı.

Üç ayrı kutlama ayarladık. Biri aile ve yakınlarla, biri kreşte ve biri de arkadaşlarımızla. Kreşteki ve arkadaşlarla olan parti için küçük hanım aylar öncesinden pasta siparişini verdi. Prensesli pasta olacak diye. Benim bu tür pastalardan haberim yoktu, kendisi bana ayrıntılarıyla anlattı. Sanırım kreşteki diğer çocukların partilerinde görmüş benzerlerini. Elbisesini de 2 ay öncesinden kendi seçti. Satıcı kızın elinde görüp "Anne nolur bana bunu al, doğum günümde bu elbiseyi giymek istiyorum" diye zırıl zırıl ağladı resmen. Oysa ben tütülü bir takım filan düşünüyordum.

Kreşteki partiye dışarıdan yalnızca anne- baba katılabiliyor. Türlü türlü oyunlar oynadık. Babasıyla ben hep yenilen taraftık tabii. Bir ara babasının yerlerde yattığını bile söyleyebilirim. Yani anlayacağınız biraz madara ettiler bizi bu bücür ve arkadaşları.

Arkadaş partisi pek hareketliydi. Onlar oynarken, biz yedik, içtik, sohbet ettik. Büyümüş olmaları gerçekten güzel bu anlamda. Aral'dan ilk çiçeğini aldı sanırım. Davetli çocuklar için aldığımız kitapları birer birer kendi dağıttı. Bu arada bir takım krizler yaşanmadı değil. Bir alana bir daha vermem krizi, önce ona değil buna vereceğim krizi filan. Buna en çok içerleyen de Kutluay oldu tabii. Bol bol koştular, gönüllerince dans ettiler, palyaçoyu iplemediler. Pastaya bayıldı ama tadına bile bakmadı.

Partinin sonunda ise yine bize verilen süreyi fazlasıyla aştığımız için bir anlamda kovulduk.

Dip: Uzun zamandan sonra bu ilk önden fotosu Nilsu'nun. Doğumgünü hatırına... Bu arada foto sevgili Başak'tan:)